Tag archieven: Vuistbijl

Ha Havelte!

Naar aanleiding van de vondst van een vuistbijl door de 12 jarige Tim eerder dit jaar op het Holtingerzand bij Havelte, besloten we deze plek aan nader onderzoek te onderwerpen. Met een groep van maar liefst 25 man/vrouw gingen we op pad. Daarbij waren er een verslaggever van het DvhN en een journalist van RTVDrenthe. De zoektocht werd ingeleid door Wim van der Wijk, kenner van het gebied.

Het was fris koud met een straffe zuiden wind, onder een loodgrijs wolkendek. De zichtbaarheid werd gehinderd doordat niet veel eerder het terrein volledig plat gereden was.

De verwachtingen waren niet hoog; het komt vaker voor dat een vuistbijl een solitaire vondst is, zonder andere stukken. Maar deze aanname werd al na tien stappen gelogenstraft door de vondst van een mooie afslag door Henk, vlakbij de locatie van de vuistbijl.

Enige consternatie na de eerste vondst.

Was er bij de eerste afslag nog een soort van voorbehoud, de tweede werd door Maarten gevonden. Het was nu toch wel zeker dat de vuistbijl geen solitaire vondst was, maar onderdeel was van een langer verblijf van Neanderthalers op de plek.

Lunchen in een boom: sommige genen worden niet uitgemendeld.

Henk leverde nog een aanvullend bewijs met de vondst van een derde afslag: een nieuwe kampement. Wat een mooie dag.

Daarbij werden circa 25 afslagen uit latere perioden opgeraapt, waarschijnlijk uit het Mesolithicum en Neolithicum.

Wordt vervolgd.

Aaaah, niet weer hè?

Na de teleurstellende zoektocht van eind 2023, was het tijd om een nieuwe poging te wagen. Zou de akker al wat zijn opgedroogd? Tien man, of beter zeven mannen en drie vrouwen wilden de elementen wel trotseren. Één van de vrouwen, Herma Boer, verslaggever van RTVDrenthe, wilde het zoeken wel eens in levende lijve meemaken in verband met de productie van een podcast.

De zoektocht startte onder een loodgrijze hemel waar gestaag miezerige regen, en soms wat steviger regen uit neer viel. Pas na het middag uur sloeg het weer om en kwam er af en toe een waterig zonnetje achter de wolken tevoorschijn. De akker lag er totaal verzopen bij. De delen die niet recentelijk geploegd waren hadden toch een redelijke zichtbaarheid.

De akker van Peest was totaal doordrenkt met zeer veel plassen.

Zoals te doen gebruikelijk gingen we over concentratie C naar concentratie B. B was gedeeltelijk vers geploegd wat de zichtbaarheid niet ten goede kwam. De dikke lagen modder waren moeilijk af te zoeken. Velen hadden moeite hun evenwicht te bewaren met het vooruitzicht van een modderbad. Het duurde mede daardoor lang voordat de eerste zekere afslag opgeraapt werd door Maarten. De afslag had ook mooie bewerkingssporen op de dorsale zijde. Verdere vondsten van deze concentratie zijn een afslag van onzekere datering en een incerto. Enigszins bedrukt over de slechte omstandigheden en zonder verdere verwachtingen gingen we terug over concentratie C naar onze lunchplaats.

De eerste verrassing na de lunch was dat Jan een afslagje opraapte in de verre hoek van de akker. Dat was al vele jaren niet meer gebeurd. Maar de grootste verrassing was dat Johan een vuistbijltje opraapte in vak A, wel verdiend na al die jaren deelname aan de zoektochten zonder ooit een vuistbijl ‘gescoord’ te hebben.

Johan toont vol trots zijn eerste vuistbijl.

Het vuistbijltje is erg klein. Aan een zijde is er door vorstsplijting een stuk uit gesprongen. Marcel vermoedde dat dat stuk in het Archeologisch Depot van Nuis ligt.

Het vuistbijltje van Johan met aan de rechter zijde een ontbrekend deel door vorstsplijting.

Vrijwel gelijker tijd werden er nog twee afslagen (Marinda, Maarten) en een schaafje op een afslag (Gerrit) opgeraapt in vak A.

Het schaafje op een afslag gevonden door Gerrit.

Als bonus werd aan het eind aan de westrand van vak A nog een mesolithische RA-steker en een kerntje opgeraapt.

Al met al zijn er zes zekere stukken uit het Midden Paleolithicum opgeraapt naast een paar onzekere en een stuk of 10 artefacten uit het Mesolithicum of later. Een prachtig resultaat!